THUIS-TANDARTS

Wanneer je als ME-patiënt zeer ernstig ziek bent, wat voor 25 procent van de patiënten het geval is, komt er veel op je af. Hoe regel je medische zorg als je te ziek bent om – zelfs met hulp van anderen – naar je huisarts of een specialist te gaan?

Je hoopt dat je huisarts bereid is huisbezoeken af te leggen, maar wat doe je met de tandarts? Britt ontdekte de thuis-tandarts en schrijft hieronder over haar ervaring.

kiespijn

Sinds een paar jaar behoor ook ik bij de 25 procent groep van zeer ernstige ME’ers. Mijn laatste bezoek aan de huisarts zal 7 jaar geleden zijn. Het vinden van een huisarts die bereid is om je thuis te bezoeken, is al heel wat. Maar wat te doen als je kiespijn krijgt en je naar de tandarts moet?

Ik had geen idee toen ik een jaar geleden last kreeg van een bonzend gevoel in mijn kaak. Oh, nee, geen ontsteking svp! Jawel, het was wel een ontsteking en ik moest wat verzinnen. Jaren geleden had ik mijn tandarts om hulp gevraagd en hoewel zij de ziekte ME niet kende, was zij wel bereid om mij te helpen.

hoe houd ik dit vol

Dus werd de radio uitgezet zodra ik de tandartspraktijk binnenkwam – binnen rolde met mijn rolstoel moet ik eigenlijk zeggen. Ik mocht gelijk naar een apart kamertje waar geen mensen waren en werd zo snel mogelijk geholpen. Toen ik in de behandelstoel lag, blij dat het na 5 keer afzeggen eindelijk gelukt was om te komen, voelde ik de stress in mijn rug want tja, hoelang zou ik dat felle licht op mijn ogen en het snerpende geluid van de boor kunnen volhouden?

Ik wist maar al te goed dat als mijn energieniveau zou dalen – en dat doet ie snel in zo’n situatie – ik onmiddellijk naar een donkere kamer zou moeten, weg uit de behandelstoel. En hoe leg je dat uit als je niet meer kunt praten, want ook het vermogen om te praten valt weg… niet geleidelijk maar met een klap.

niet meer in staat

Zie je het al voor je, dat je met een half afgeboorde kies ineens in foetushouding op de grond ligt? Geen land meer mee te bezeilen? Wat een voortdurende nachtmerrie is ME toch. Dit tandartsprobleem “lostte zich op” toen ik zieker werd en niet eens meer in staat was om per auto vervoerd te worden, laat staan dat ik het gedoe om door een behandeling heen te komen nog aankan. Het tl-licht alleen al, wie heeft dat ooit uitgevonden? Ik begrijp nooit dat behandelkamers en ziekenhuizen schelwit verlicht zijn, terwijl veel zieke mensen amper licht verdragen.

Hoe dan ook, ik moest iets verzinnen, want mijn kiespijn weigerde om vanzelf weg te gaan. Niet na 3 maanden, ook niet na 12 maanden. Met de dag werd ik ongeruster over het negatieve effect van een chronische ontsteking op mijn toch al slechte lichamelijke weerstand. Ik moest in elke geval een tandarts zien te vinden die mij thuis zou willen behandelen.

thuisafspraak

Na een tijdje googlen, vond ik de naam van een tandarts die warempel bij mensen thuis langskomt. Nadat ik mij over een gevoel van schroom had heengezet, stuurde ik hem een email die gelijk werd beantwoord: ja, een afspraak maken bij mij thuis was mogelijk!

Een kleine week later rolden de koffers met behandelspullen en de uitklapbare stoel mijn woonkamer binnen. Het was op een prachtige zonnige ochtend en ik had het gevoel dat alles in de kosmos samenwerkte om mij te helpen.

verademing

De tandarts en zijn vrouw die hem assisteerde waren duidelijk gewend om met zieke mensen te werken. Ik kon de angst of ik wat energie betreft de behandeling zou volhouden, laten varen. Deze twee zorgzame mensen zouden mij nooit met een halve kies laten zitten.

Wat een verademing om hulp te krijgen op je eigen tempo en binnen je eigen mogelijkheden. Lap over je ogen en beginnen maar. Halverwege de behandeling moest ik terug op mijn eigen bank en nadat ik weer wat energie verzameld had, kon de tandarts de behandeling afmaken.

liefdevolle omgang

Een week lang was ik in de wolken. Het was gelukt, de ontstekingshaard was weg! Ik realiseer me al te goed dat een deel van mijn blijdschap voortkwam uit het feit dat de tandarts en zijn vrouw de grenzen die ik noodgedwongen moet aangeven volledig respecteerden. Het is niet alleen medische hulp aan huis die wij als ernstig zieke ME-patienten nodig hebben, het is ook een liefdevolle omgang met ons als persoon want ME op zichzelf is al een zware ziekte die het uiterste van ons vergt.

Ik had geluk, ik vond het beide.

Britt

Meer info over Britts thuis-tandarts vind je hier
foto: pixabay

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s