Boodschappen Doen

Tot twee jaar geleden ging ik een enkele keer nog wel eens mee met boodschappen doen. Anders was het zo sneu voor M. als hij elke week in zijn eentje de weekvoorraad moest halen. Op een gegeven moment ben ik er mee gestopt. Te veel prikkels en te weinig energie om dat vol te houden.
Inmiddels laten we alles aan huis bezorgen, veel makkelijker. Maar ik weet nog goed hoe het was!
Vandaag ga ik mee
met boodschappen doen.
Ik heb een briefje
met wat we nodig hebben.
Als ik de winkel inloop,
zie ik dat het niet druk is.
Gelukkig.

Ik ben niet alleen,
M. is mee.
Hij pakt en tilt
de zware spullen.

Elke keer als ik
in de winkel kom,
is er iets veranderd.
Ik kom er niet vaak genoeg,
om de indeling te kennen.

We beginnen bij
de afdeling fruit en groente,
met daarom heen
allemaal aanbiedingen.
Wat vreselijk veel zeg!
Ik kijk op mijn briefje,
dat geeft houvast.

Lopen door de winkel,
is alsof ik op de kermis loop.
Een kakofonie van prikkels.
Overal borden met teksten.
Schappen vol producten
met felle kleuren
die in elkaar overlopen.
Zóveel prikkels dat ik
de afzonderlijke dingen
niet goed kan onderscheiden.
Het wordt één grote brij.

Gelukkig heb ik een kar
die ik vast kan houden.
Als tegenwicht tegen al die prikkels
beweeg ik extreem langzaam.
Kijken op het briefje,
één ding pakken,
in de kar leggen,
weer kijken op het briefje
en weer één ding pakken.

Ik ben zo met mezelf bezig
dat ik M. kwijtraak
die elke hoek van de winkel
met zijn ogen dicht kent
en heen en weer rent
om zo snel mogelijk
weer buiten te kunnen staan.

Zijn snelheid
vertraagt mij nog meer.
Ik raak steeds meer de kluts kwijt.
Nu word ik een beetje misselijk
en de wereld begint te draaien,
of ben ik dat?
Ik probeer mensen te ontwijken
maar ben zelf net zo’n bejaarde
die altijd in de weg staat
als je zelf snel iets moet pakken.

Als de kar vol is
en alles van het briefje
denkbeeldig is afgestreept,
gaan we naar de kassa.
Dat is ook een goed moment
om in de war te raken.
De snelheid van de band,
de bekwame caissière,
de vaart waarmee
M. alles inpakt,
ik sta er maar een beetje bij.
Wachten tot het tijd is
voor mijn taak: betalen.

Ook dat is een uitdaging
want als het bedrag verschijnt
kijk ik in de portemonnee,
maar mijn brein
is niet meer in staat
tot snel optellen
en herkennen van het geld.
Het is me wel eens gebeurd
dat de kassamevrouw zei
geef maar hier
en het voor me uittelde.
De beste tactiek is daarom
altijd met groot geld te betalen.
Gewoon 2 briefjes van €50 geven
is meestal wel goed.

Als dat ook is gebeurd,
lopen we de winkel weer uit.
Dát was een heel avontuur.
Hier kan ik weer lang op teren.
En terwijl we naar huis rijden
vraag ik me af
waar toch die vrouw is gebleven
die in haar eentje op vakantie ging,
op de trein naar Parijs stapte,
het vliegtuig naar Maleisië nam.
Die in haar gebrekkige Italiaans
op de Frankfurter Buchmesse
vertalingen stond te regelen.
Die multitasking heeft uitgevonden,
en ervan genoot alles snel te doen.
Die vrouw die als een stuiterbal
door het leven ging.

Die vrouw heb ik al een tijd niet gezien.
Ik moet haar toch eens vertellen,
dat een uitje naar de winkel
ook een enorme belevenis is.

Martine van Min of Meer
illustraties: Fennine de Weerd
zie ook de post op fb

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s