Gedetailleerd onderzoek van de immuunkenmerken van ME

Een (DNA-chip of DNA) micro-array is een glaasje waarop met een robot duizenden specifieke stukjes DNA op een heel klein oppervlak worden geprint, elk op hun eigen bij de computer/ robot bekende plek. Je kunt op deze manier heel veel testen tegelijk uitvoeren. 

Een peptide (vorm van eiwit) micro-array met een willekeurige sequentie (volgorde van nucleotiden in genetisch materiaal) kan antilichamen in serum (bloedplasma zonder stollingseiwitten) ‘vragen’ ziektespecifieke immuunkenmerken te produceren. Er kon naar wel 125.000 (!) peptiden worden gekeken.

Deze aanpak is toegepast om kanker te ontdekken, ontstekingen te diagnosticeren en de reactie op vaccinatie te onderzoeken. Onze hypothese was dat er voor ME specifieke immuunkenmerken zijn die bij de diagnose kunnen helpen. We bestudeerden 2 verschillende groepen van 25 ME-patiënten die voldoen aan de Canadese Consensus Definitie (CCD), een groep uit Canada en een uit Noorwegen en een controlegroep van 25 gezonde controlepersonen uit Canada en 6 gezonde mensen uit Amerika. De Canadese ME- en contolemonsters werden onderzocht op immuunkenmerken. Daaruit kwamen aanvankelijk 654 peptiden die ME-patiënten van gezonde mensen onderscheiden. Het onderzoek werd verder verfijnd met behulp van de Noorse ME- en Amerikaanse controlemonsters. Er bleven 256 peptide immuunkenmerken over die ME-patiënten onderscheiden van de gezonde controlepersonen, ook in internationale gegevenssystemen. 

Er is vaak gesuggereerd dat bij ME geen ziekteverwekker/immuunafwijking meer gevonden kan worden omdat die vrij snel na aanvang van de ziekte verdwijnt (hit-and-runtheorie). Die theorie verdient nu wel nader onderzoek.     

Er is al eerder een dergelijk onderzoek gedaan met een grotere onderzoeksgroep. Daar werden 25 (merendeels heel andere!) peptiden gevonden die ME-patiënten van gezonde mensen konden onderscheiden. De nu en eerder door anderen gevonden peptiden moeten nader onderzocht worden, zodat we de oorzaak van ME beter kunnen begrijpen en aan een klinisch belangrijke biomarker kunnen werken. Die zal mogelijk ook nog slechts bepaalde soorten ME-patiënten kunnen diagnosticeren, want dit onderzoek had nog veel beperkingen.….

De onderzoeksgroep was (veel te) klein. Zo zijn er veel verschillende ME-patiënten in verschillende stadia van de ziekte, kan de ziekte een andere oorzaak hebben en toch voldoen ze allemaal aan de CCD. Het onderzoek werd op meerdere plaatsen en mogelijk niet overal op dezelfde manier verricht, maar het proces van onderzoek zal steeds verder worden geautomatiseerd. In de toekomst zal men ook vaker hetzelfde onderzoek bij één patiënt gaan herhalen om het verloop van immuunschommelingen voorafgaand aan of juist na verandering van symptomen te leren herkennen.

Bron: Molecular Neurobiology 2018, 8 oktober 2018. PubMED
Oliver P. Günthe, Jennifer L. Gardy, Phillip Stafford, Øystein Fluge, Olav Mella, Patrick Tang, Ruth R. Miller, Shoshana M. Parker, Stephen A. Johnston & David M. Patrick

vertaling en bewerking: ME Centraal
Zie ook de verkorte weergave op fb

afbeelding: een peptide
bron: BioSynthesis 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s