ME EN STOUTE SCHOENEN

Word je ziek en dat duurt en duurt, dan kom je vroeg of laat in aanraking met instanties als UWV, Sociaal Wijkteam & WMO.

Over de eerste wil ik het niet hebben. Daar heb ik, o wonder, indertijd alle gelijk aan mijn kant gekregen.

Nee, ik wil het hebben over het reilen en zeilen van de organisaties waar dames/heren X werken die aan de hand van een keukentafelgesprek met één pennenstreek bepalen of iemand in staat is het eigen huishouden nog te kunnen verzorgen, die op de stoel van een arts gaan zitten en doodleuk beweren dat het gebruik van een scootmobiel invaliderend werkt, ondertussen wel regionaal taxivervoer aanbiedend. De logica hierin versta ik niet. Maar goed, het taxivervoer biedt perspectieven en verbreedt ook mijn horizon. Dus ik zeg: graag.

Na het keukentafelgesprek begint het grote wachten, het bellen en berichten inspreken, het mailen. Zo’n zeven weken verder en het wachten beu, hijs ik me op een ‘goede’ maandagmorgen in de kleren, trek mijn stoute schoenen aan, pak de fiets en rijd de – pak hem beet – 200 meter naar de locatie van het Sociaal Wijkteam.

En zo waar, mijnheer X is aanwezig en zelfs bereid me te woord te staan. Het wordt een verbijsterend gesprek. Wat blijkt? Binnen de beloofde twee weken is er een pennenstreek gezet en wel ten faveure van mij. Ja, u leest het goed. Mijnheer X heeft mij voor de duur van twee jaar huishoudelijke hulp toegekend. (!!!) Hij heeft vervolgens zijn collega’s opdracht gegeven dit officieel te maken en mij een beschikking toe te sturen. En verder heeft hij mij aangemeld bij thuiszorgorganisatie Z.

Een beschikking heb ik nooit ontvangen, thuisorganisatie Z heeft zich ook niet bij mij gemeld. Mijnheer X is net als ik hierover verbaasd en belooft er achteraan te gaan…

Verheugd door de toewijzing en gedreven door de stoute schoenen die nog immer kriebelen, vraag ik of de scootmobiel definitief van de baan is. En dan volgt een gesprek waarvan ik enkel de grote lijnen en het eindresultaat nog weet. De rest is één grote blur.

Ik knik maar bij alles wat er daarna nog gezegd wordt

Mijnheer X vindt nog steeds dat een scootmobiel invaliderend werkt in mijn situatie. U moet juist in beweging blijven, mevrouw, de fiets en/of de auto pakken en eropuit gaan. Hoe zeer ik ook uitleg dat het zo niet werkt bij een ziekte als ME, mijnheer X lijkt er doof voor. Hij raakt zo op dreef, dat hij zelfs de mondelinge toezegging van het regionale taxivervoer intrekt. Verbijsterd, murw en zooooo enorm vermoeid knik ik maar bij alles wat er daarna nog gezegd wordt. Van mijn opgewektheid is nog bitter weinig over. Ook mijn stoute schoenen houden zich opvallend stil. Het gesprek is daarna snel ten einde.

Thuisgekomen laat ik mijn tranen de vrije loop

Thuisgekomen rol ik uitgeput mijn bed in; laat ik mijn tranen de vrije loop. Waar heb ik toch de euvele moed vandaan gehaald mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken? Waarom heb ik dat in hemelsnaam in mijn hoofd gehaald? Want, sta je eenmaal aan de kant van de weg die maatschappij heet, dan is het niet de bedoeling over te willen steken. Als je niet mee kunt doen, blijf dan vooral zitten waar je zit en verroer je niet.

Dames/heren X, dank u voor deze wijze les.

Er is weer een ‘profiteur van het systeem’ de voet dwarsgezet. Petje af.

Hoewel ik volgens kenners absoluut in aanmerking kom voor de nodige voorzieningen, is wederom een ‘profiteur van het systeem’ de voet dwars gezet. Petje af. Verder bied ik u bij dezen mijn verontschuldigingen aan omdat ik het heb gewaagd u te storen en uw kostbare tijd te verspillen met mijn hulpvraag.

Maar de beschikking en de huishoudelijke hulp dan?

Ach weet u. Stop de eerste maar in uw r… En stuur de huishoudelijke hulp alstublieft naar iemand die het nóg meer nodig heeft dan ik. Ik houd het weer bij Fransy & Jolly*, als ik een goede dag heb.

O ja, bericht u zelf mevrouw Y dat ik nu niet naar de dagbesteding kan komen? En nee, ik zal het niet weer wagen me te verroeren.

Dames/heren X, slaap zacht.

* Fransy = met de Franse slag mijn huishouden doen
*Jolly = elektrische rolveger waar ik achteraan kan lopen.

Tekst & foto: Nettie Griffioen
zie ook het artikel op fb

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s