In mijn geheugen gegrift

“Hoe gaat het met je?” vroeg ze via de app. Ze was ooit mijn beste vriendin geweest. Mijn ziekte gooide roet in het eten van onze vriendschap, maar langzaamaan vinden we elkaar wat terug.

Tja hoe gaat het met me? Haar goed of slecht is voor mij een hele andere goed of slecht. Daarover hadden we al eerder misverstanden gehad.

Nog altijd vastbesloten om uit mijn benarde gezondheidssituatie te komen, vraag ik me ineens af of ik het me altijd zal blijven herinneren hoe het was om jarenlang zo ziek te zijn.

Mocht ik tot de kleine groep gelukkigen behoren die weer gedeeltelijk of geheel opknappen, zou ik het me dan herinneren hoe het was om mezelf niet dagelijks te kunnen wassen? Om niet meer te kunnen koken?
Om steeds de meest bizarre keuzes te moeten maken?

Hoe het was om jarenlang huisgebonden te zijn en min of meer in isolatie te leven? Om van de kleinste inspanning ernstig ziek te worden? Hoelang het herstel steeds was geweest of hoe dat gewoon uitbleef?

Zou ik het me herinneren?
Of zou ik gaan leven en zou alles binnen de kortste tijd weer normaal worden? Ik vraag het me echt af.

“Hoe kan iemand zich eigenlijk voorstellen hoe ME patiënten leven…”

Zou het te bizar voelen, dat dit echt mijn leven is geweest?
Het is amper te geloven als je je in een andere situatie verplaatst. Een situatie waarin je “gewoon” op je fiets of in de auto stapt en wat gaat ondernemen. Hoe kan iemand zich eigenlijk voorstellen hoe ME patiënten leven, bedenk ik me opeens?

Zou ik me herinneren hoe vreselijk de eerste twee jaren in de Wet Poortwachter waren? Zou ik me deze bizarre tijd met al z’n intriges, waarin geld belangrijker dan mensen leek, herinneren?
Hoe ik moest blijven bewijzen dat ik echt ziek was? Waarin ik zelfs gechanteerd werd door een bedrijf dat door mijn werkgevers werd ingehuurd? Een tijd waarin ik terugval op terugval had?

Zou ik het me herinneren? Zou ik het simpelweg achter me kunnen laten en gaan genieten van het leven? Of zou ik dagelijks toch even stil staan bij al die jaren die niet geleefd zijn en bij de mensen die nog steeds dit leven “leven”?
Zou ik elke dag opnieuw beseffen hoe bijzonder elke minuut van het leven, dat je werkelijk kunt leven, is?

“”Gewoon” was ineens een hele bijzondere beleving geworden.

Afgelopen week ging voor het eerst in een jaar weer eens zelfstandig op mijn scootmobiel naar de bossen. Ik genoot van elk moment. “Gewoon” was ineens een hele bijzondere beleving geworden. Het groen prachtig. De geur magisch. Eekhoorntjes waren druk in de weer om hun wintervoorraad aan te vullen, en terwijl ik onder het veilig voelende gekleurde bladerendek reed, werd ik me bewust van de glimlach op mijn gezicht. Ik was er weer.

“Hoe gaat het met je?” vroeg ze. “Voor mijn doen gaat het goed” typ ik met diezelfde glimlach, want die bosrit staat gelukkig nog wel even in mijn geheugen gegrift.

34207284_1706595846120760_6196233590045409280_n(3)

Rosa
Foto: ME Centraal
zie ook het artikel op FB

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s