Eenrichtingsverkeer

Onze buurvrouw ligt in het ziekenhuis. Daarom vroeg mijn man aan mij of ik aan hem een beterschapskaart wilde geven. Die heb ik namelijk in “beheer”.

Alleen heb ik er geen woord opgeschreven. Wat ik anders wel altijd doe, want ik ben heel erg emphatisch, altijd vol belangstelling en een echte gever. Maar dit keer niet. Omdat ik heldervoelend ben, had ik zoiets al voorvoeld, zo kon ik mij er alvast op voorbereiden wat ik wel, of beter gezegd NIET zou gaan doen.

MEC-afb voor tussen alineas-beertje

Nu moet ik er wel bij vermelden, dat alle buren in onze straat, zij incluis, mij prompt zullen gaan helpen, zodra ik mijn hoofd uit het raam zou steken met de een of andere hulpvraag. Ook dat mijn man niet zo mededeelzaam over mij is daarbuiten, omdat hij geen prater maar meer een doener is.

Bovendien heeft hij het liever niet over mijn ziek-zijn en zal hij er niet meer dan dat ene woord “slecht” aan vuil maken als hem wordt gevraagd hoe het met mij gaat.

Gekleed in een blauwe schortjas met een groot embleem erop

Maar iedereen kan weten hoe enorm slecht het met mij sinds december 2017 ging en gaat. Want het dorp is klein en er wordt alom gepraat. En er komen al 9 maanden lang 2 x per dag wijkzusters bij mij langs. Gekleed in een blauwe schortjas met een groot embleem erop, waardoor iedereen hen kan herkennen als zijnde zorgverleners. En elke buurtbewoner snapt, dat dit voor Anny moet zijn en niet voor mijn man.

Al die tijd heb ik alleen geen enkel gebaar uit ons straatje aangereikt gekregen. Nu zit – oftewel lig – ik daar niet om verlegen, want ik heb massa’s vriendinnen en ook anderen – zelfs vreemden – die mij van alles komen aandragen.

Zoals iemand uit de wijk een straat verderop, die mij helemaal niet kent, alleen van zeggen door derden. Zij stond al meerdere keren aan onze deur; met een cake, een bos bloemen en een kaart met daarop een paar lieve woorden om te laten weten dat ze zo met mijn lot is begaan.

Ik leg pijn en verdriet niet langs een meetlat. In mijn ogen is dat er gewoon of het nu heel erg klein is of groot.

Ik leg pijn en verdriet niet langs een meetlat. In mijn ogen is dat er gewoon of het nu heel erg klein is of groot. Wanneer een vriendin een zere vinger heeft, meet ik dat niet aan mijn eigen ME af, maar toon dan al mijn belangstelling en invoelingsvermogen. En als ik er ook maar een splintertje energie voor heb, schrijf ik dan voor diegene een kaart.

Maar sinds ik in december vorig jaar voor de tweede keer voor de dood ben weggehaald, heb ik steeds meer als leidraad om niet langer te doen aan zoiets als eenrichtingsverkeer.

MEC-afb voor tussen alineas-beertje

Ik geef niet weg om daar later weer iets voor terug te zullen krijgen, maar ik schift wel steeds meer: Wie is het waard om daar mijn zo spaarzame energie in te steken en wie zal ik gewoonweg negeren?

Een hele tijd geleden vroeg ik vanuit mijn raam aan mijn buurman hoe het met hemzelf ging, omdat ik had gehoord over zijn hartproblemen. En dat terwijl hij nog heel erg jong is. Hij vertelde het e.e.a., maar vroeg niet hoe het met mij was. Iets wat mij heel erg van hem tegenviel, want hij weet alles van mijn verschrikkelijke en jarenlange ziekbed af.

Had hij gebrek aan tijd, was het uit angst voor een groot en eng verhaal, dat hij niet naar mij vroeg? Of is men allang blase geworden, aangezien mijn ziekbed zich al bijna 20 jaar lang voortsleept? Toch is dit niet het geval bij al die andere lieve mensen, die trouw mijn wel en wee blijven volgen en mij hun belangstelling en genegenheid kado geven.

lieve kleine Anny is altijd zo met anderen begaan

Pas toen ik net uit een krabaanval kwam, deed ik mijn raam open en zag die buurman weer in zijn tuin staan. Ik had het al bijna gevraagd: “Hoe is het met jouw nu zieke vrouw?” Want lieve kleine Anny is altijd zo met anderen begaan. Maar toen dacht ik meteen: “Nee, niet doen, want jij hebt jouzelf beloofd om je niet meer op het pad van eenrichtingsverkeer te begeven.”

Ik heb wel vriendelijk naar hem gezwaaid en hem mijn glimlach gegeven, dat was oprecht door mij gemeend. Want ik ben niet haatdragend en zal ook naar hen toe heel erg vriendelijk blijven doen. Dat is mijn aard. Bovendien is haat een negatieve gedachte, waar je alleen maar zelf last van zult krijgen. Haat is namelijk als een boemerang, die komt altijd weer bij jou terug.

MEC-afb voor tussen alineas-beertje

Vanochtend gaf ik mijn man dus wel die beterschapskaart aan. Die had ik hoogstpersoonlijk met mijn zieke lijf uit mijn kast tevoorschijn gehaald. Dat scheelt mijn mantelzorger, die het al zo druk met mij heeft, weer een beetje werk en tijd.

Maar mijn pen raakte ik niet aan, want mijn woorden en energie zouden aan hen doodgewoon verspild zijn.

❤Anny, ME en Het kleine meisje
bron tekst en afbeelding: https://bit.ly/2yuzVRO
omslagfoto: ME Centraal
zie ook de blog op fb

MEC-30.10.18-eenrichtingsverkeer

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s