Nobody’s Empire

Over Stuart Murdoch, oprichter van de Schotse indie-groep Belle & Sebastian, ME-patiënt, ambassadeur van de Open Medicine Foundation.

Eind jaren 80 was Stuart Murdoch (geb. 25 augustus 1968 in Ayr, Schotland) een vitale jonge gast die de marathon van Glasgow in minder dan drie uur liep. Maar in de loop van die zomer verdween zijn energie. ME.

Het jaar daarop werd hij steeds zieker, verliet de universiteit en moest stoppen met werken. Hij ging weer bij zijn ouders wonen en werd bedlegerig.

Nu, 28 jaar later, kampt hij nog steeds met ernstige uitputting, rusteloze slaap en pijnen. “Het was het meest ingrijpende dat me overkwam en zou een totaal ander iemand van me maken’, in zijn eigen woorden.

Voordat hij het wist, goot hij zijn gedachten in muziek.

In die duistere periode van de jaren daarna ging hij achter de piano zitten en sloeg wat akkoorden aan. Voordat hij het wist, goot hij zijn gedachten in muziek. Hij smeedde wat ragtag-musici bijeen onder de noemer Belle and Sebastian, en de groep bracht in 1996 het eerste album, Tigermilk, uit. Uit de cocon verscheen een indie pop vlinder.

De band tourde de wereld rond en werd in 2005 door The List tot beste Schotse band ooit uitgeroepen. Murdochs songs weerspiegelen vaak zijn karakter en gaan over ‘superhelden’: normale mensen uit de sociale kringen waar hij niet aan deel kon nemen.

Ik klampte me vast aan het welkome duister

In 2015 verschijnt Nobody’s Empire https://youtu.be/Rgb8am3NQU0 , waarin hij diep in zijn strijd met ME delft en zingt:

 “I clung to the bed and I clung to the past
and I clung to the welcome darkness”

“Ik klampte me vast aan mijn bed, klampte me vast aan het verleden
en klampte me vast aan het welkome duister”

Na een concert zei hij eens: “Ik ben de saaipiet die wegglipt naar het hotel en in bad gaat, zo snel mogelijk na een concert. Ik word doodziek en zal er de komende 24 uur uitzien als een invalide”.

In 2016 begon de beweging Millions Missing over heel de wereld manifestaties te houden. Stuart nam deel aan de manifestatie in Edinburgh waar hij constateerde dat er een omslagpunt leek te zijn in het denken over ME.

Onlangs werd hij ambassadeur van de Open Medicine Foundation, ons hier zo goed bekend.

Decennia terug stal ME zijn leven, maar muziek gaf hem de kans zijn leven terug te pakken en zijn licht te laten schijnen over een ziekte die wereldwijd meer dan 17 miljoen mensen treft. “Dat zou weleens het belangrijkste kunnen zijn wat ik ooit deed”, zo zegt hij zelf.

Bron: interview op CNN’s Turning Point met Murdoch door Ryan Prior https://cnn.it/2IQKSAY
zie ook het artikel op fb
samenvatting en vertaling: ME Centraal

de volledige tekst van Nobody’s Empire:

Lying on my bed, I was reading French
With the light too bright for my senses
From this hiding place life was way too much
It was loud and rough round the edges

So I faced the wall when an old man called
Out of dreams that I would die there
But a sight unseen, you were pulling strings
You had a different idea

I was like a child, I was light as straw
And my father lifted me up there
Took me to a place where they checked my body
My soul was floating in thin air

I clung to the bed and I clung to the past
I clung to the welcome darkness
But at the end of the night there’s a green green light
It’s the quiet before the madness

There was a girl that sang like the chime of a bell
And she put out her arm, she touched me when I was in hell
When I was in hell

Someone sang a song and I sang along
Cause I knew the words from my childhood
Intellect, ambition they fell away
And they locked me up for my own good

But I didn’t mind, cause the silence was kind
It spoke to me in whispers
There was the sound of the wind and the cold cold dawn
And the quiet hum of business

Let me dangle awhile in this waiting room
I don’t need to go, I don’t need to know what you’re doing
Know what you’re doing

Lying on my side you were half awake
And your face was tired and crumpled
If I had a camera I’d snap you now
Cause there’s beauty in every stumble

We are out of practice we’re out of sight
On the edge of nobody’s empire
And if we live by books and we live by hope
Does that make us targets for gunfire?

Now I look at you, you’re a mother of two
You’re a quiet revolution
Marching with the crowd, singing dirty and loud
For the people’s emancipation

Did I do okay, did I pave the way?
Was I strong when you were wanting?
I was tied to the yoke with a decent bloke
Who was stern but never daunting

And he told me to push and he made me feel well
He told to me to leave that vision of hell to the dying
Oh to the dying

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s