Brieven aan Lie – ‘zeven’

In het zevende en laatste deel van haar reeks Brieven aan Lie schrijft Hermine over wat haar ervan weerhoudt om verder te schrijven en stipt zij Lily’s grote creativiteit aan.

We willen Hermine vanuit de grond van ons hart bedanken dat zij dit project heeft aangedurfd. Het moet aangrijpend zijn zulke diep geëtste herinneringen op te halen en het zal niemand bevreemden dat daar een grens aan komt. Wel hebben we haar uitgenodigd ook in de toekomst columns met ons te delen omdat haar schrijfsterscapaciteiten buiten kijf zijn.

34207284_1706595846120760_6196233590045409280_n(3)‘Zeven’

Het is een van de magische getallen maar toen ik begon aan de eerste van wat een reeks columns rond mijn zus moest worden, verwachtte ik niet dat ik niet verder zou geraken dan zeven.

ik kan zelf als ME-patiënt de achteruitgang niet negeren

Ook ik ben ME-patiënt, 26 jaar (hoera, vierde vorig jaar zilver dus) en hoewel het verloop bij mij traag is – ik moet altijd denken aan die lage, lange, brede traptreden die je vindt in hellende straatjes in het zuiden – kan ik de achteruitgang niet negeren. Vooral het laatste jaar glijd ik weg op de losse kiezeltjes.

Mea culpa, ik heb het afgelopen schooljaar, in België is dat van september tot en met juni, veel van mezelf geëist en ik ben in zoverre geslaagd dat de jury die mijn eindwerk las, een dichtbundel, me sterk aanraadde een uitgever te zoeken. Ik hoop dat ook dit me nog gaat lukken maar wat me een beetje afschrikt, zijn de sociale verplichtingen die er mee gepaard gaan: ga ik het fysiek aankunnen? Soit, ik denk er nog niet te veel over na. Plannen genoeg. Schrijven blijf ik doen: een tweede dichtbundel en samen met mijn jongste zoon Matthias een graphic poem: ik schrijf, hij tekent.

Lily’s eigen creativiteit kende geen grenzen, letterlijk zelfs.

Lily’s eigen creativiteit kende geen grenzen, letterlijk zelfs. Ze bleef tekenen toen ze ziek was, eerst nog onder eigen naam, later onder een pseudoniem want … (vul zelf maar in). Zo kon ze haar uitkering een beetje aanvullen, de hete adem van … (vul zelf maar in) in haar nek ten spijt. Wie nog een half uur per dag kan schetsen, moet natuurlijk terug de arbeidsmarkt op, niet waar? Hop, hop!

Ik bezit enkele krantenartikels over tentoonstellingen maar er zijn er meer geweest onder dat pseudoniem, wist ik nog maar welk. Ik deel ze graag met jullie, alsook een foto van haar waarop ze aan haar schildersezel die net buiten beeld is, iets aanbrengt. Zo vooral wil ik me haar herinneren.

Hermine

34207284_1706595846120760_6196233590045409280_n(3)

zie ook Brieven aan Lie – introductie. Serie blogs van Hermine Couvreur
 deel 2: Wat wil je dat ik schrijf?
deel 3: Als je goed luistert
deel 4: Waar
deel 5: Euthanasie goedgekeurd, en nu even praktisch
deel 6: En daarna?

scannen0004.jpg

scannen0003

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s