Half om half

Ik schreef onlangs het begin van een eerste hoofdstuk, van wat ooit een boek zou kunnen worden. Dat is alweer meer dan een maand geleden. Waar ik vroeger hield van dingen afwerken, met de puntjes op de i, doe ik tegenwoordig dingen noodgedwongen half om half.

mec-19.08.18-half om halfIk maak halve tekeningen, schrijf halve teksten, en waar ik in het begin van ziek zijn toch nog elke dag 1 doel had, en mooie plaatjes maakte van mijn Food composities, maak ik nu ook al half eten. Mama doet tegenwoordig meestal de helft van de tijd de voorbereidingen en ik werk af, lees: ik warm op. Wat voel ik me als 37 jarige toch lekker volwassen zo… dit even terzijde 🙂

Jammer genoeg heb ik ook vaak halve emoties, en dus automatisch halve conversaties in mijn leven.

“Even geduld, ik kom zo bij je terug!”

Voor iemand die een hekel heeft aan oppervlakkigheid, en houdt van authentiek zijn, en oprecht contact, niet zo gemakkelijk, als je niet in de diepte kan gaan. Je emoties ‘low key’ moeten houden, omdat je lijf het niet kan handelen. Verdriet moeten doseren, want het ten volle toelaten als je in overlevingsstand bent, vergeet het maar. En zo eens goed boos zijn op de ander, of de ander laten boos zijn op jou.

Onder normale omstandigheden kun je eens goed schreeuwen tegen elkaar

Heerlijk toch als je dat kan? Nooit gedacht dat boos zijn iets was wat ik ooit zou missen, het sloopt me tegenwoordig lichamelijk. Mijn stress-systeem kan het niet handelen. Onder normale omstandigheden kun je eens goed schreeuwen tegen elkaar, en daarna in de lach schieten over hoe idioot je doet, of je loopt een blokje om, gaat dansen, of sloopt lekker de kussens op de bank. Oef, dat lucht op!

Boos zijn was vroeger ook een goeie reden om te gaan poetsen, bedenk ik me nu. Of onkruid te wieden, gras te maaien of de mat uit te kloppen. Heerlijk! En een paar uur later waren je klusjes gedaan en was je je boosheid kwijt.

Maar dan denken de buren dat ik vermoord word

Je ‘eruit mediteren’ is ook een optie… tja… haha? Verder geen idee hoe anders. Mijn dikke teen ergens tegenaan schoppen lijkt me ook geen plan. Schrijven helpt. Een beetje. Eens goed gillen ook. Maar dan denken de buren dat ik vermoord word, dus dat hou ik liever voor die zeldzame autoritjes. Zingen helpt me soms wel, en daarvoor gaan de buren hopelijk niet direct 112 bellen, al raad ik hen dan wel een goed stel oordoppen aan.

Dat boek komt er dus wel eens, met een paar jaartjes geduld misschien. Het gaat om de reis, niet om de bestemming, toch? Zeker als schrijven verwerken is. De emotie erkennen voor wat ze is, en er gewoon laten zijn, is uiteindelijk al het halve werk, en kost me mijn lijf geen weerslag van jewelste.

En uiteindelijk ga ik altijd wel een potje janken. Ik vertrouw op dat lijf en dat weet altijd wel wat het beste is, en huilen reinigt je ziel. Ook van bozigheid. Meestal ga ik dan automatisch toch wel weer gaan lachen, door mijn tranen heen. Dat deed ik laatst samen met mijn lieve opa’tje, toen hij na 2 weken zelf doodziek zijnde mijn hand nam, en aangaf dat dit toch geen leven was zo voor mij. Voor iemand die heel zijn leven altijd zijn emoties ingeslikt heeft, was dat voor mij het mooiste geschenk dat ik ooit kon krijgen. Liefde is nooit half om half. Liefde zit diep in je hart, uitgesproken of niet.

Made by Little Eve

MEC-site, roos klein

Advertenties

Een gedachte over “Half om half

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s