grote immuunstudie van Dr. Ron Davis naar de HLA-genen

De NIH (de Amerikaanse National Institutes of Health) heeft Dr. Davis een grote subsidie toegekend voor een immunologisch project met een sterke focus op de HLA-genen. Die spelen een belangrijke rol in het immuunsysteem, met name door het activeren van T- cellen. Verschillende mensen hebben heel verschillende HLA-genen. Er bestaan 6 types van, elk in veel verschillende vormen.
De theorie van Dr. Davis is dat bepaalde HLA-genen het risico op ME zouden kunnen vergroten, zoals dat ook bij andere (al of niet auto-immuun)ziektes als bijvoorbeeld narcolepsie (130 keer verhoogd risico!) en AIDS het geval is.

MEC-site mini trein modern

HLA-moleculen activeren T cellen

HLA-genen of moleculen (human leucocyte antigen) zijn antigenen die aanwezig zijn op alle lichaamscellen, behalve op de rode bloedcellen en het sperma. Net als antilichamen passen de receptoren van T-cellen op heel specifieke antigenen (lichaamsvreemde eiwitten), zoals op een slot slechts één sleutel past.

Antilichamen herkennen grotere stukjes eiwit, waar T-cellen alleen maar hele kleine stukjes herkennen, die ook nog op een bepaalde manier moeten voorkomen. Daar spelen de HLA-genen een rol. Heel basaal gezegd spelen de HLA-genen voor obers die het antigen op de juiste manier presenteren.

HLA-moleculen – die zich óp het celoppervlak bevinden – hebben een ‘putje’ waarin het kleine antigen precies past, zodat de T-celreceptor zich in een keer bindt aan het antigen én het HLA-molecuul. De T-cel kan alleen dankzij het HLA-molecuul het aangeboden antigen herkennen en zo geactiveerd de vijand aanvallen.

T-cellen zijn belangrijk in het immuunsysteem. T-helper cellen coördineren de reactie van het immuun- systeem, bijvoorbeeld door B-cellen en andere T-cellen wakker te schudden. Killer T-cellen zetten op eigen initiatief vijandige cellen die met een virus geïnfecteerd zijn aan tot ‘zelfmoord’.

Als een killer T-celreceptor een antigen herkent en geactiveerd wordt, betekent dat het einde van dat antigen. Daardoor wordt een infectie beperkt en worden andere, gezonde cellen beschermd.

Killer T-cellen herkennen ook kankercellen, maar als het fout gaat ‘herkennen’ ze gewone eiwitten als kwaadaardig en dat leidt tot auto-immuunziektes.

MEC-site mini trein modern

HLA-1

Behalve rode bloedlichaampjes en spermacellen hebben bijna al onze lichaamscellen HLA 1-moleculen die functioneren als een soort identiteitskaart: het draait om de manier waarop een cel aangeeft gezond te zijn en met rust gelaten te willen worden door killer T-cellen.

Het systeem werkt prima, want als een cel is geïnfecteerd met een virus worden een heleboel virale eiwitten geproduceerd waarvan kleine deeltjes op de oppervlakte van de cel getoond worden door de HLA-1 moleculen. Als een killer T-cel zo’n viraal antigen herkent, stuurt deze een seintje naar de geïnfecteerde cel met de opdracht zichzelf te vernietigen.

MEC-site mini trein modern

HLA-2

De andere klasse HLA moleculen, HLA-2, toont ook antigenen aan, maar terwijl HLA-1 op de oppervlakte van bijna elke lichaamscel zit, wordt HLA-2 gebruikt door ‘professionele’ immuun-systeem ‘antigeen presenterende cellen’, zoals macrofagen (opruimers van dode en beschadigde cellen), dendritische cellen (kunnen ziekteverwekkers opnemen) en B-cellen (witte bloedlichaampjes die antistoffen maken). De professionals waarschuwen andere immuuncellen, vooral T-helper cellen, om een passende (voor een bepaald viraal eiwit) immuunreactie op gang te brengen.

MEC-site mini trein modern  Klonale expansie

Hier bestaat een link met het werk van Mark Davis m.b.t. Clonal Expansion, klonale expansie, het plotseling enorm toenemen van aantallen (van enkele naar miljoenen) witte bloedlichaampjes bij een infectie.

Door HLA-1 ingelichte T-helper cellen doen zelf niets tegen de infectie, maar activeren andere immuuncellen, met inbegrip van killer T-cellen en B-cellen. Mark Davis heeft ontdekt dat killer T-cellen klonaal expanderen/in aantal toenemen.

Er zijn 3 soorten HLA 1-moleculen en 3 belangrijke typen  HLA-2 moleculen en er zijn enorme aantallen verschillende versies van elk type. Verschillende versies van HLA worden in verband gebracht met toegenomen of juist verminderd ziekterisico, vooral wat betreft auto-immuun- ziektes.

MEC-site mini trein modern

In 2014 rapporteerde Ron Davis  na het in kaart brengen van het HLA van 400 personen dat het HLA van patiënten verschilde van het HLA van gezonde personen, maar dat meer onderzoek nodig was om dat te bevestigen. Een nieuw onderzoek  zou duidelijk kunnen maken of bepaalde versies van HLA-moleculen het risico voor ME verhogen. Dat onderzoek is nu begonnen, maar de uitslag daarvan wordt pas in 2023 verwacht.

Bron: ME/CFS Research Review, Simon McGrath

Vertaling en bewerking: ME Centraal

Zie ook de samenvatting op FB

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s