De vakantie van mijn ouders en engelen op Aarde

Wanneer je lichaam in een zieke toestand verkeert, verandert er een heleboel. In de loop der ziekte pas je je aan, ook wanneer je dacht dat iets nooit zou gaan wennen. Je komt er achter dat meebewegen een betere optie is dan je voortdurend verzetten.

Het grote loslaten is begonnen

Het grote loslaten is begonnen en stilaan merk je dat er van loslaten eigenlijk geen sprake was omdat het nooit van jou is geweest. Je studie, je werk, je huis, je bewegingsvrijheid, je welbevinden, je dromen, je wensen. Het verdwijnt.

Wat dat betreft bevrijdt de ziekte je van alles waarmee je je zou kunnen identificeren. De kunst is dan ook je niet te vereenzelvigen met de ziekte, want dan heb je weer een nieuwe identiteit.

Soms lijkt de ziekte op een spoedcursus verlichting. Het gaat niet altijd even gemakkelijk, heel vaak niet, dat geef ik eerlijk toe. Het is moeilijk om uit te leggen hoe het is om iedere dag met een ziek lichaam verbonden te zijn.

Het is moeilijk om uit te leggen hoe het is om iedere dag met een ziek lichaam verbonden te zijn

Dat dit soms een wankel evenwicht betreft, valt nog meer op wanneer de “hulp structuur” tijdelijk wegvalt, in dit geval omdat mijn ouders drie weken op vakantie gingen.

Ik was er redelijk rustig onder maar je merkt natuurlijk dat er hiaten vallen die moeten worden opgevuld. Zoals het halen van de boodschappen, het af en toe koken en het een paar keer per week helpen met uitlaten van Abel. En ook natuurlijk een klein gesprekje zo nu en dan met een vertrouwd iemand, want ik leef wel als een kluizenaar maar ik ben het diep van binnen niet. Denk ik 

De pech ditmaal was dat ik extra ziek was de eerste twee weken “alleen”. Kort samengevat ging het niet echt van een leien dakje. En ja, dan vloeien er best wel wat tranen.

Ik ben gelukkig gezegend met een paar lieve mensen om me heen; mijn lieve oma die mij iedere dag tijdens de vakantie van mijn ouders belt om te vragen hoe het gaat én mijn lieve zusje die naast haar eigen werk en moederschap er altijd voor mij is. Ze haalt boodschappen, komt een paar keer per week langs, rijdt met Abel en mij naar de zeedijk en denkt altijd met mij mee.

mec-31.07.18-engelen op aarde

De afhankelijkheid die gepaard gaat met ziekte is één van de meest lastige onderdelen voor mij persoonlijk omdat ik mij gauw bezwaard voel. Het is heel bijzonder om te merken dat mijn oma en mijn zusje nooit denken in termen van “last”, puur in termen van liefde. Dat is zo waardevol. Mijn oma en zusje zijn engelen op Aarde voor mij.

In mijn hoofd is er soms radeloosheid en angst. Maar door de ogen van liefde bekeken, is er veel om dankbaar voor te zijn. Just keep saying “Thank you” ♡

Maartje Slot

Advertenties

Een gedachte over “De vakantie van mijn ouders en engelen op Aarde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s