Liefde sleept ons er doorheen

Gisteren hebben we een In Memoriam van Ingeborg Geuijen geplaatst. Zij is op 26 augustus 2015 op 44-jarige leeftijd overleden aan een zeer ernstige vorm van ME. Vandaag een openhartig gesprek met haar moeder Truus Geuijen over de afgelopen 2 jaar. Hoe gaat het momenteel met het gezin na dit immense verlies?

LIEFDE SLEEPT ONS ERDOORHEEN …

Pas sinds kort heb ik mijn ritme weer te pakken, mijn man Wim al wat langer. Hij heeft zijn uitlaatklep via de duivensport en tennissen. Zelf heb ik mijn oude hobby kunnen oppakken: schilderen. Samen met één van onze dochters heb ik schilderles genomen. Elke woensdagmorgen, ik keek – en kijk – daar elke week naar uit. Het is een emotionele uitlaatklep. Ik heb ook een portret van Ingeborg gemaakt. Op deze manier met elke vezel van haar gezicht bezig zijn, brengt haar weer zo dichtbij.

LEEGTE

En natuurlijk veel lezen. Echt in mijn boeken wegkruipen, wat ik zeker anderhalf jaar lang heb gedaan. Het was toch een ENORME leegte. Van 24 uur per dag/nacht zorgen en verzorgen, naar niets meer. De tranen zijn pas echt weer gekomen na bijna een jaar. Ik was verdoofd en uitgeput. Het verdriet was te groot.

WAARDIG STERVEN

Begin 2015 – toen bleek dat Ingeborg stervende was – werd een aanvraag voor euthanasie bij de Levenseinde Kliniek in gang gezet. Het was Ingeborgs wens om waardig te kunnen sterven. Men zei eigenlijk meteen al dat ze haar verzoek zouden inwilligen, maar ze moesten toch de officiële procedure volgen. Zelf hebben we ook gesprekken met de arts van de Levenseinde Kliniek gehad. Niet vaak omdat we achter Ingeborgs keuze stonden en haar onvoorwaardelijk steunden.

DIEP VERDRIET

Onze diepste rouw begon gelijktijdig met haar ernstige achteruitgang, en is sindsdien niet meer gestopt. Ingeborg voelde dat ze stervende was. Haar huisarts bevestigde dat. Haar lichaam sloot zich langzaam af, ze kon nog nauwelijks eten, kon niet meer bewegen en had vele zeer ernstige symptomen waaronder zware dystonie-aanvallen. Het waren echt haar laatste maanden, dat beseften we met intens verdriet.

NADERENDE AFSCHEID

We dachten dat ze augustus niet zou halen. Zelf was ze daar ook bang voor, want ze wilde per se mijn 70e verjaardag meemaken. Ik heb van haar toen een cadeaubon gekregen voor een grote fles echte parfum. Al die jaren dat ik voor haar zorgde, had ik namelijk geen geurtjes kunnen gebruiken omdat zij daar ontzettend ziek van werd. Zo lief en attent was Ingeborg …

HAAR WENSEN GERESPECTEERD

We hebben alles precies naar Ingeborgs wens voorbereid en geregeld. Ze wilde overal zo veel mogelijk bij betrokken zijn, als voorbereiding op haar afscheid van het leven. Zelf schreef zij een afscheidsbrief die tijdens de dienst zou worden voorgelezen.

SAMEN

Ingeborg heeft een foto gezien van haar kist die haar zus Ilse heeft ontworpen, met afbeeldingen van haar geliefde katten erop. De gedichtjes die ik voor haar overlijdenskaart en nagedachteniskaart had geschreven, het ontwerp aan de binnenkant van de kaart van haar zus Desirée, de PowerPoint die mijn man Wim en haar oom Math samen hadden ontworpen, we hebben het haar allemaal laten lezen en laten zien. Ingeborg was sprakeloos en zei: ‘Wat ben ik er trots op dat jullie mij ouders en mijn zusjes zijn.’

ONDRAAGLIJK LIJDEN

De crematie en later het uitstrooien van haar as hebben we als erg verdrietig, maar zeer troostrijk ervaren. Het heeft ons nadien een vorm van berusting gegeven, omdat we het samen als gezin hebben kunnen vormgeven. Op de dag van de crematie zelf word je geleefd. Je verstand staat eigenlijk op nul, ofschoon we er wel ‘vrede mee hadden’. Haar lijden was echt ondraaglijk. Ik beleefde het allemaal in een soort trance.

VLINDERS

MEC-ingeborg IM 2 jaar1

Ze heeft een heel mooi afscheid gekregen én genomen. Samen met het hele gezin hebben we ons laatste samenzijn gevierd. Indrukwekkend, het kon gewoon niet mooier. De dag dat ze gestorven is, was een hele mooi zonnige dag. Drie witte vlinders ‘speelden’ op het terras. Wij zagen dat als: er is meer tussen hemel en aarde!!! Die vlinders waren voor Ingeborg het symbool voor haar 3 katjes, en die wachtten op haar ‘aan de andere kant’.

HET AFSCHEID

Ingeborg was gek op Progres-taart. Dat is een hazelnoot-schuimtaart met slagroom. Mijn man Wim – gepensioneerd banketbakker – heeft die zelf gebakken. We hebben met elkaar een stuk gegeten rond Ingeborgs bed. Debbie en Ivo (twee van Ingeborgs hulpen) waren daar ook bij. Ingeborg heeft toen nog een groot stuk gegeten. Wim zei tegen haar: ‘Niet zo’n groot stuk straks word je er ziek van.’ Waarop ze antwoordde: ‘Dat is niet erg. Merk ik toch niets van. Ik sterf dadelijk.’ Humor was er ook op dat laatste moment nog.

MEC-ingeborg IM 2 jaar2

LAATSTE WOORDEN

Voor ze de spuit kreeg en in slaap viel, zei ze: ‘Bedankt voor alles’. En: ‘Mam, ga genieten! Je hebt zo veel voor mij gedaan. Ook als ik gestorven ben, vergeet ik je niet en ben ik altijd bij jullie. Ik houd zo veel van jullie, wat jullie voor mij hebben gedaan, hadden niet veel ouders gedaan. Ik houd zielsveel van jullie.’

LIEFDE

Als laatste hebben wij symbolisch haar kist gesloten. Dat was ons intieme afscheid, samen als gezin met ons zessen. We missen haar dagelijks. De liefde voor Ingeborg en de liefde binnen ons gezin sleept ons erdoorheen …

Door Els Pieters

afbeelding boven dit artikel: Ingeborg op jonge leeftijd, zoals geschilderd door haar moeder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s